Sendikal hareketin dinamik güçlerinden, yüzbinlerce eğitim emekçisinin sendikal örgütü Eğitim-Sen’in kapatılmasına yönelik açılan dava, 25 Mayıs 2005 tarihinde Yargıtay’da görüşüldü.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nda dün görüşülen davada, Ankara 2. İş Mahkemesi’nin “Eğitim Sen’in kapatılmaması” yönündeki yerel mahkeme kararı esastan bozuldu.

Yerel mahkeme, Eğitim-Sen’in kapatılması istemiyle açılan davada; Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’ne göre, sendikanın kapatılamayacağına karar vermişti. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin kararlarına göre ifade özgürlüğünün bireylerin yanında tüzel kişileri de kapsadığını, sendikanın bu çerçevede değerlendirilmesinin doğru olacağı belirtilmişti. Kararda, Anayasa’nın 90. maddesindeki “Milletlerarası antlaşmalarla kanunların uyuşmazlığı halinde milletlerarası antlaşma hükümleri esas alınır” düzenlemesinin yoruma açık olmayacak kadar net olduğu vurgulanmış olmasına rağmen Yargıtay’ın son kararı, aylardır sendikalarına sahip çıkan yüzbinlerce eğitim emekçisi ve emek dostları tarafından tepkiyle karşılandı.

Türkiye, devletin resmi organları tarafından da ifade edildiği gibi, farklı kültür, kimlik ve dillere sahip yurttaşların yaşadığı bir ülkedir.

Ülkemizin çok kültürlü yapısına uygun olarak, farklı dillerde kursların açıldığı, Devletin resmi yayın organı TRT’de yayınların yapıldığı, AB sürecinde “demokratikleşme” iddiası ile kimi yasal düzenlemelerin yapıldığı bir dönemde, Eğitim Sen’in tüzüğünde yeralan “anadilde eğitimi savunur” ibaresi nedeniyle açılan kapatma davasını, Türkiye açısından büyük bir çelişki olarak değerlendiriyoruz.

Devletin görevi; laik, bilimsel, demokratik ve anadilde öğrenimi savunan bir sendikaya karşı kapatma davası açmak değil; insan haklarına, uluslararası hukuka saygı çerçevesinde, demokratikleşmenin önündeki engelleri kaldırmak olmalıdır.